NARZECZONA BEZ ZOBOWI\u0104ZA\u0143<\/strong><\/p>\n\n\n\n 5. Nieszcz\u0119\u015bliwa narzeczona<\/strong><\/p>\n\n\n\n \u201eLudzie mog\u0105 sobie pomy\u015ble\u0107, \u017ce jeste\u015bmy sobie bliscy.\u201d<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n Upar\u0142 si\u0119, aby j\u0105 osaczy\u0107? Czy te\u017c by\u0142 to spisek obojga? Spacerowa\u0142a po parku u boku swojego pana i podtrzymywa\u0142a staruszk\u0119, kt\u00f3ra powoli przebiera\u0142a swoimi nogami po brukowanej alejce. Milecka zdawa\u0142a si\u0119 by\u0107 z siebie bardzo zadowolona, u\u015bmiecha\u0142a si\u0119 od ucha do ucha i k\u0142ania\u0142a si\u0119 ka\u017cdej napotkanej osobie. Ludzie dziwnie im si\u0119 przygl\u0105dali \u2013 pewnie wszyscy dobrze wiedzieli, kim byli ci wielcy pa\u0144stwo, kt\u00f3rzy pokazywali si\u0119 publicznie z dam\u0105 w\u0105tpliwego pochodzenia. Wygl\u0105da\u0142a dobrze, prawie tak samo dystyngowanie jak jej pa\u0144stwo, lecz z pewnymi r\u00f3\u017cnicami. Cieszy\u0142a si\u0119 w tej chwili z faktu, \u017ce ma na d\u0142oniach r\u0119kawiczki. Gdyby kt\u00f3ra\u015b dama dostrzeg\u0142a, \u017ce nie ma na palcu pier\u015bcionka zar\u0119czynowego, niew\u0105tpliwie pu\u015bci\u0142aby plotk\u0119, \u017ce Drohojowski ma utrzymank\u0119 i jeszcze si\u0119 z tym publicznie obnosi. Na sam\u0105 my\u015bl poczu\u0142a niesmak. \u201eNigdy nie posun\u0119\u0142abym si\u0119 do czego\u015b tak niegodnego!\u201d<\/em> P\u00f3ki mia\u0142a na swoich d\u0142oniach r\u0119kawiczki, nikt nie m\u00f3g\u0142 zgadn\u0105\u0107, kim by\u0142a dla tych dwojga.<\/p>\n\n\n\n Hrabina Milecka kaza\u0142a podprowadzi\u0107 si\u0119 do \u0142aweczki znajduj\u0105cej si\u0119 naprzeciwko du\u017cej fontanny, kt\u00f3ra o tej porze roku jeszcze rado\u015bnie chlupa\u0142a wod\u0105. Elena nie \u015bmia\u0142a zaj\u0105\u0107 miejsca na \u0142awce, gdy Drohojowski sta\u0142. Musia\u0142a przecie\u017c okaza\u0107 mu szacunek w\u0142a\u015bciwy jego tytu\u0142owi. On za\u015b nie mia\u0142 zamiaru siada\u0107, gdy w jego towarzystwie sta\u0142a dama. Stali wi\u0119c oboje naprzeciwko siebie i s\u0142uchali paplania cioci. Dostrzeg\u0142szy fotografa, kt\u00f3ry robi\u0142 zdj\u0119cia ludziom w parku, Walercia poprosi\u0142a swojego siostrze\u0144ca, \u017ceby go do nich przywo\u0142a\u0142.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Chc\u0119 mie\u0107 pami\u0105tk\u0119 \u2013 poprosi\u0142a, b\u0142agalnie u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119 do Dalebora.<\/p>\n\n\n\n Elena widzia\u0142a, \u017ce m\u0119\u017cczyzna niech\u0119tny by\u0142 tej pro\u015bbie krewnej, jednak pokornie spe\u0142ni\u0142 jej \u017cyczenie.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Pa\u0144stwo stan\u0105 obok siebie, o tak\u2026 \u2013 m\u00f3wi\u0142 fotograf, gdy chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej ustawia\u0142 dam\u0119 do towarzystwa obok hrabiego. \u2013 Starsza pani mo\u017ce siedzie\u0107. Ale pan niech chocia\u017c we\u017amie ma\u0142\u017conk\u0119 pod r\u0119k\u0119! \u2013 biadoli\u0142 zgry\u017aliwy, kr\u0119py czterdziestolatek. \u2013 I prosz\u0119 si\u0119 u\u015bmiechn\u0105\u0107! To b\u0119dzie pami\u0105tka na ca\u0142e \u017cycie!<\/p>\n\n\n\n Uj\u0105\u0142 jej d\u0142o\u0144, po\u0142o\u017cy\u0142 j\u0105 na swoim przedramieniu i ju\u017c nie odsun\u0105\u0142 si\u0119, lecz zakry\u0142 jej drobn\u0105 r\u0105czk\u0119 swoj\u0105 szerok\u0105, du\u017c\u0105 d\u0142oni\u0105 i podtrzyma\u0142 u\u015bcisk. Nie zaprzeczy\u0142, \u017ce \u0142\u0105czy ich powa\u017cny zwi\u0105zek. Poczu\u0142a si\u0119 dziwnie, jakby ten nieznajomy arystokrata chcia\u0142 obj\u0105\u0107 j\u0105 swoj\u0105 opiek\u0105 wbrew jej woli. Nie chcia\u0142a tego, jednak dzi\u015b wyr\u00f3\u017cnia\u0142 j\u0105 w spos\u00f3b szczeg\u00f3lny, okazywa\u0142 wszelkie uprzejmo\u015bci. Ba\u0142a si\u0119, co pomy\u015bl\u0105 sobie ludzie, gdy rozniesie si\u0119 po mie\u015bcie wie\u015b\u0107, \u017ce oto hrabia Drohojowski pozowa\u0142 do zdj\u0119cia pod r\u0119k\u0119 ze s\u0142u\u017c\u0105c\u0105. Nie chcia\u0142a by\u0107 winna ujmie, kt\u00f3ra widnia\u0142aby na jego nazwisku, gdyby kto\u015b uzna\u0142 ich za kochank\u00f3w!<\/p>\n\n\n\n \u2013 Uwaga! Zaczynamy! Niech si\u0119 pa\u0144stwo nie ruszaj\u0105!<\/p>\n\n\n\n Stali tak d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119. Ciep\u0142o jego r\u0119ki czu\u0142a przez tkanin\u0119 jego surduta, podobnie jak temperatur\u0119 m\u0119skiego cia\u0142a, kt\u00f3re ogrzewa\u0142o j\u0105 swoj\u0105 blisko\u015bci\u0105. I ta druga d\u0142o\u0144, co tak opieku\u0144czo nakrywa\u0142a jej r\u0105czk\u0119 z g\u00f3ry; i do tego u\u015bcisk, kt\u00f3ry trwa\u0142 nieprzerwanie\u2026 \u201eDlaczego nie zaprzeczy\u0142, \u017ce jeste\u015bmy razem?\u201d<\/em> Nie rusza\u0142a si\u0119, tak jak kaza\u0142 fotograf, i roi\u0142a w swojej g\u0142owie najr\u00f3\u017cniejsze scenariusze i powody jego zachowania.<\/p>\n\n\n\n Zapewne nie domy\u015bla\u0142a si\u0119, dlaczego artysta nazwa\u0142 j\u0105 jego \u017con\u0105. Sk\u0105d mog\u0142a wiedzie\u0107, co powiedzia\u0142 temu cz\u0142owiekowi?<\/p>\n\n\n\n \u2013 Prosz\u0119 pana o zrobienie zdj\u0119cia mojej cioci oraz ma\u0142\u017conce \u2013 poprosi\u0142 sprytnie fotografa. Chcia\u0142, \u017ceby w mie\u015bcie a\u017c hucza\u0142o od plotek na ich temat! Chcia\u0142, \u017ceby zacz\u0119to go kojarzy\u0107 z ni\u0105. Niewa\u017cne by\u0142o to, \u017ce jest jedynie dam\u0105 do towarzystwa. Od chwili gdy zdecydowa\u0142, \u017ce jej pomo\u017ce, wszystko zacz\u0105\u0142 stawia\u0107 na jedn\u0105 kart\u0119.<\/p>\n\n\n\n Sta\u0142a teraz obok niego, tak blisko jak prawdziwa \u017cona, i musia\u0142a znie\u015b\u0107 jego dotyk. \u201eCzy jest on jej niemi\u0142y?\u201d <\/em>Nawet nie m\u00f3g\u0142 tego sprawdzi\u0107, gdy\u017c musia\u0142 sta\u0107 w miejscu, nie ruszaj\u0105c si\u0119. Ch\u0119tnie posta\u0142by jeszcze d\u0142u\u017cej w jej blisko\u015bci, trzymaj\u0105c tak czule jej d\u0142o\u0144, jednak fotograf w ko\u0144cu pozwoli\u0142 im si\u0119 ruszy\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Och! Jak cudownie, moje dzieci! \u2013 m\u00f3wi\u0142a podekscytowana ciotka Waleria. \u2013 B\u0119dzie taka pi\u0119kna pami\u0105tka! Dalciu, zap\u0142a\u0107 panu!<\/p>\n\n\n\n Niech\u0119tnie pu\u015bci\u0142 jej d\u0142o\u0144, z przykro\u015bci\u0105 \u017cegnaj\u0105c si\u0119 z jej dotykiem. \u201eCzy\u017c jeszcze kiedy\u015b b\u0119dzie mi dane jej dotkn\u0105\u0107<\/em>?\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142, wci\u0105\u017c czuj\u0105c na sobie wspomnienie jej u\u015bcisku. Podszed\u0142 do fotografa.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Dzi\u0119kujemy panu. Prosz\u0119 o trzy odbitki i wys\u0142anie ich na adres Willowa 4, do pani hrabiny Walerii Mileckiej. \u2013 Zap\u0142aci\u0142 m\u0119\u017cczy\u017anie, po czym odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 w stron\u0119 swoich dam. Teraz m\u00f3g\u0142 dok\u0142adnie obejrze\u0107 efekt swojego post\u0119powania.<\/p>\n\n\n\n Dopiero teraz Elena poczu\u0142a, \u017ce jej policzki s\u0105 rozgrzane skr\u0119powaniem, kt\u00f3re nape\u0142ni\u0142o j\u0105 po same brzegi, gdy Dalebor sta\u0142 tak blisko niej. Ciotka \u017cywo gestykulowa\u0142a i opowiada\u0142a, jak kiedy\u015b portretowano j\u0105 w pi\u0119knych kreacjach u boku nie\u017cyj\u0105cego m\u0119\u017ca, ale ona nie potrafi\u0142a si\u0119 skupi\u0107 na jej s\u0142owach. Spojrza\u0142a na swojego pana i wtedy po raz pierwszy dostrzeg\u0142a w jego oczach czu\u0142o\u015b\u0107 \u2013 nie potrafi\u0142a jej niczym wyt\u0142umaczy\u0107. Szed\u0142 w jej stron\u0119, nie odrywaj\u0105c od niej swoich zielonych oczu \u2013 zupe\u0142nie jakby nie widzia\u0142 \u015bwiata poza ni\u0105. Spu\u015bci\u0142a g\u0142ow\u0119, aby ukry\u0107 swoje g\u0142\u0119boko skrywane emocje, wzbudzone jego zachowaniem. \u201eTo niemo\u017cliwe. Pan hrabia nie m\u00f3g\u0142by si\u0119 we mnie zakocha\u0107!\u201d<\/em> Na sam\u0105 my\u015bl odczu\u0142a mieszanin\u0119 uczu\u0107, kt\u00f3re przemkn\u0119\u0142y przez jej serce tak szybko, \u017ce nie zd\u0105\u017cy\u0142a ich nazwa\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u2013 A teraz idziemy na herbat\u0119! Bardzo zmarz\u0142am na tym spacerze. Wy si\u0119 przynajmniej zagrzali\u015bcie od siebie, a ja! Jak ta kurka na \u0142awce, sama\u2026 \u2013 \u017cartowa\u0142a si\u0119 Milecka, spogl\u0105daj\u0105c to na jedno, to na drugie. A\u017c serce si\u0119 jej radowa\u0142o, gdy s\u0142ysza\u0142a i widzia\u0142a, jak odwa\u017cnie Dalebor zachowa\u0142 si\u0119 wzgl\u0119dem Eleny. Te ukradkowe spojrzenia obojga, rumie\u0144ce na jej twarzy i czu\u0142o\u015b\u0107 w jego oczach. \u201eTak, jeszcze chwila i b\u0119d\u0119 sobie bardzo bliscy. Ale to dobrze, bo czasu jest ma\u0142o! Jej zar\u0119czyny lada chwila!\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Popijali herbat\u0119 w milczeniu, tylko ciotka wci\u0105\u017c opowiada\u0142a o swoim zmar\u0142ym m\u0119\u017cu.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Eleno, m\u00f3j m\u0105\u017c by\u0142 bardzo podobny do Dalcia. Te\u017c by\u0142 taki wysoki, barczysty i przystojny \u2013 zachwala\u0142a siostrze\u0144ca z nadziej\u0105, \u017ce uda jej si\u0119 wyeksponowa\u0107 jego zalety przed m\u0142od\u0105 dam\u0105. Ona jednak zdawa\u0142a si\u0119 by\u0107 nieobecna. Spogl\u0105da\u0142a wsz\u0119dzie, byle nie patrze\u0107 na m\u0119\u017cczyzn\u0119, kt\u00f3ry siedzia\u0142 teraz naprzeciwko niej.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Kochana, podasz mi album ze zdj\u0119ciami? Jest tam, na stoliku pod oknem\u2026 \u2013 wskaza\u0142a jej d\u0142oni\u0105. Gdy dostrzeg\u0142a, \u017ce Dalebor wstaje, aby j\u0105 wyr\u0119czy\u0107, pr\u0119dko da\u0142a mu znak mrugni\u0119ciem, aby zosta\u0142. Dobrze wiedzia\u0142a, \u017ce znalezienie albumu zajmie dziewczynie nieco wi\u0119cej czasu, ale to dawa\u0142o jej chwil\u0119 na przekazanie wiadomo\u015bci siostrze\u0144cowi.<\/p>\n\n\n\n Panienka podnios\u0142a si\u0119 z krzes\u0142a i powoli uda\u0142a si\u0119 we wskazane miejsce. Niestety, nie znalaz\u0142a albumu.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Przykro mi, ale nie ma go tutaj\u2026<\/p>\n\n\n\n \u2013 Poszukaj, kochana, na p\u00f3\u0142ce z ksi\u0105\u017ckami! \u2013 rzek\u0142a g\u0142o\u015bno, po czym szeptem zwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do Dalebora: \u2013 Odwie\u017a j\u0105 dzi\u015b d\u0142u\u017csz\u0105 drog\u0105. Wymy\u015bl co\u015b! Byle by\u015bcie tylko d\u0142u\u017cej byli sami.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie mog\u0119 si\u0119 a\u017c tak narzuca\u0107 \u2013 rzek\u0142 ch\u0142odno, jakby brakowa\u0142o mu ikry.<\/p>\n\n\n\n Chcia\u0142a mu jeszcze co\u015b powiedzie\u0107, ale obejrza\u0142a si\u0119 przez rami\u0119 i dostrzeg\u0142a, \u017ce jej dama do towarzystwa znalaz\u0142a to, czego szuka\u0142a.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Cicho, wraca \u2013 szepn\u0119\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Elena poda\u0142a staruszce upragniony przedmiot.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Prosz\u0119, czy to ten, prosz\u0119 pani hrabiny?<\/p>\n\n\n\n \u2013 Tak, Z\u0142otko. Och! Ale zg\u0142odnia\u0142am! Mogliby\u015bcie p\u00f3j\u015b\u0107 razem po te powid\u0142a z r\u00f3\u017cy, kt\u00f3re jedli\u015bmy ostatnio? Powinien by\u0107 jeszcze jeden s\u0142oiczek!<\/p>\n\n\n\n \u2013 Ja zajd\u0119 sama, ju\u017c wiem, gdzie to jest. Prosz\u0119 siedzie\u0107 panie hrabio, dam sobie rad\u0119! \u2013 doda\u0142a pospiesznie, gdy zobaczy\u0142a, \u017ce m\u0119\u017cczyzna wstaje. W jego oczach dostrzeg\u0142a zaw\u00f3d. Tak, by\u0142 zawiedziony tym, co powiedzia\u0142a. Chcia\u0142 zn\u00f3w si\u0119 do niej zbli\u017cy\u0107, by\u0142a tego pewna. Mia\u0142a mieszane uczucia.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Ch\u0119tnie pos\u0142u\u017c\u0119 pannie wsparciem, mog\u0119 trzyma\u0107 lamp\u0119 \u2013 podj\u0105\u0142 jeszcze t\u0119 jedn\u0105 pr\u00f3b\u0119.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie, poradz\u0119 sobie! \u2013 rzuci\u0142a i czym pr\u0119dzej wysz\u0142a z pokoju.<\/p>\n\n\n Zrozumia\u0142, \u017ce jego blisko\u015b\u0107 by\u0142a jej niemi\u0142a. Uciek\u0142a przed nim. Nie chcia\u0142a, \u017ceby przebywa\u0142 w jej towarzystwie, nawet w roli stojaka na lamp\u0119 gazow\u0105. Poczu\u0142 si\u0119 tym do g\u0142\u0119bi dotkni\u0119ty. Znajomy b\u00f3l serca da\u0142 o sobie zna\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie poddawaj si\u0119! Ona mi\u0119knie. Tylko nie odpuszczaj \u2013 dopingowa\u0142a go ciocia.<\/p>\n\n\n\n Spojrza\u0142 w pe\u0142ne wiary oczy krewniaczki i powzi\u0105\u0142 decyzj\u0119.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Ju\u017c czas na mnie. Za d\u0142ugo tutaj siedz\u0119. Ona musi czu\u0107 si\u0119 skr\u0119powana moj\u0105 obecno\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Dalebor! Nie odpuszczaj! Walcz! To twoja szansa na normalne \u017cycie!<\/p>\n\n\n\n \u2013 Ciociu! Prosz\u0119! \u2013 przerwa\u0142 jej stanowczo. \u2013 Ju\u017c zbyt wiele razy to prze\u017cywa\u0142em\u2026<\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie b\u0105d\u017a tch\u00f3rzem, ksi\u0105\u017c\u0119! \u2013 wzi\u0119\u0142a go pod w\u0142os.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie nazywaj mnie tak, bo ona to us\u0142yszy! \u2013 warkn\u0105\u0142 cicho.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Przecie\u017c nim jeste\u015b! Dla mnie zawsze b\u0119dziesz ksi\u0119ciem!<\/p>\n\n\n\n Odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119, aby wyj\u015b\u0107, ale ona rzuci\u0142a jeszcze:<\/p>\n\n\n\n \u2013 Jeste\u015b tch\u00f3rzem!<\/p>\n\n\n\n Odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 w jej kierunku. Dobrze wiedzia\u0142, \u017ce wcale tak o nim nie my\u015bla\u0142a. Chcia\u0142a go sprowokowa\u0107 do walki, ale on ju\u017c podj\u0105\u0142 decyzj\u0119.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Do widzenia, ciociu \u2013 rzek\u0142 spokojnie.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Dalebor! \u2013 krzykn\u0119\u0142a za nim, gdy wychodzi\u0142. Po chwili ju\u017c go nie by\u0142o. \u2013 No i uciek\u0142! To ju\u017c po wszystkim \u2013 zas\u0119pi\u0142a si\u0119.<\/p>\n\n\n\n Ujrza\u0142 j\u0105, gdy zak\u0142ada\u0142 surdut w holu. W\u0142a\u015bnie wychodzi\u0142a z korytarza od strony pomieszcze\u0144 gospodarczych. Zdumiona tym nag\u0142ym spotkaniem, lekko rozchyli\u0142a swoje usta, jakby chcia\u0142a o co\u015b zapyta\u0107. Powoli zbli\u017cy\u0142a si\u0119 w jego kierunku. Mia\u0142 ochot\u0119 ucieka\u0107, gdzie pieprz ro\u015bnie, jednak nie potrafi\u0142 trafi\u0107 drug\u0105 r\u0119k\u0105 do r\u0119kawa, wi\u0119c kilka razy idiotycznie okr\u0119ci\u0142 si\u0119 dooko\u0142a swojej osi.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Pomog\u0119 panu hrabiemu. \u2013 Z\u0142apa\u0142a za r\u0119kaw, do kt\u00f3rego nie m\u00f3g\u0142 trafi\u0107. Mimo to musia\u0142 \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 p\u0142aszcz, aby pomog\u0142a mu go za\u0142o\u017cy\u0107 po raz kolejny. \u2013 My\u015bla\u0142am, \u017ce zostanie pan na powid\u0142a.<\/p>\n\n\n\n W jej g\u0142osie wyczu\u0142 co\u015b w rodzaju \u017calu. I tylko ta s\u0142odko brzmi\u0105ca nutka sprawi\u0142a, \u017ce odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 w jej stron\u0119. Gdy ujrza\u0142 te br\u0105zowe, zatroskane oczy, skierowane wprost na niego, zmi\u0119k\u0142 i ju\u017c nie potrafi\u0142 od tak odej\u015b\u0107. Jej rozchylone wargi zapyta\u0142y z trosk\u0105:<\/p>\n\n\n\n \u2013 Czy co\u015b si\u0119 sta\u0142o? Mog\u0142abym jako\u015b panu hrabiemu pom\u00f3c?<\/p>\n\n\n\n \u2013 Eleno, prosz\u0119\u2026 Zwracaj si\u0119 do mnie po imieniu. Ranisz moje uszy tymi zb\u0119dnymi tytu\u0142ami \u2013 us\u0142ysza\u0142 sw\u00f3j g\u0142os, jakby spoza siebie. Lecz za p\u00f3\u017ano by\u0142o na cofni\u0119cie tych s\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Przepraszam, po prostu\u2026 s\u0142u\u017cba kr\u0119ci si\u0119 po willi i nie chcia\u0142abym, \u017ceby kto\u015b opatrznie zrozumia\u0142 nasz\u0105 relacj\u0119.<\/p>\n\n\n\n \u201eRelacj\u0119? Jest wi\u0119c jaka\u015b relacja mi\u0119dzy nami?\u201d<\/em> \u2013 w jego sercu za\u015bwita\u0142a nadzieja.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Co masz na my\u015bli?<\/p>\n\n\n\n \u2013 Ludzie mog\u0105 sobie pomy\u015ble\u0107, \u017ce jeste\u015bmy sobie bliscy. \u2013 Spu\u015bci\u0142a wzrok i zaczerwieni\u0142a si\u0119 po same uszy.<\/p>\n\n\n\n Tak, w\u0142a\u015bnie na to czeka\u0142. By\u0142a onie\u015bmielona, lecz nie by\u0142 jej niemi\u0142y.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Niech sobie ludzie my\u015bl\u0105, co chc\u0105. Nie obchodzi mnie to. Najwa\u017cniejsze jest to, co ty my\u015blisz, Eleno. \u2013 I postanowi\u0142 j\u0105 podej\u015b\u0107 z innej strony. \u2013 Co ty w\u0142a\u015bciwie o mnie my\u015blisz?<\/p>\n\n\n\n Zdumienie, p\u00f3\u017aniej niepewno\u015b\u0107, strach\u2026 ale nie niech\u0119\u0107. Tego mu trzeba by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Zastanowi\u0142a si\u0119, dobrze wywa\u017cy\u0142a s\u0142owa, po czym odpowiedzia\u0142a cicho:<\/p>\n\n\n\n \u2013 Jeste\u015b dobrym cz\u0142owiekiem, Dalebor. \u2013 U\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 i po raz kolejny spu\u015bci\u0142a wzrok.<\/p>\n\n\n\n \u201eJeszcze tylko to jedno pytanie\u2026\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2013 Czy twoim zdaniem by\u0142bym dobrym m\u0119\u017cem?<\/p>\n\n\n\n \u201eOch! Dlaczego on mnie o to pyta? Przecie\u017c to nie mo\u017ce by\u0107 prawda! Nie m\u00f3g\u0142by si\u0119 we mnie zakocha\u0107 i poprosi\u0107 mnie o r\u0119k\u0119! Cho\u0107 milej by\u0142oby mi wyj\u015b\u0107 za kogo\u015b, kto mnie kocha ni\u017c za tego Kurskiego.\u201d<\/em> Jeszcze chwil\u0119 rozwa\u017ca\u0142a wszelkie za i przeciw swojej prawid\u0142owej odpowiedzi, a p\u00f3\u017aniej orzek\u0142a w zgodzie ze swoimi przekonaniami:<\/p>\n\n\n\n \u2013 Tak, twoja \u017cona b\u0119dzie kobiet\u0105 szcz\u0119\u015bliw\u0105.<\/p>\n\n\n\n Zaczeka\u0142a na jego reakcj\u0119, na to pytanie, kt\u00f3re a\u017c si\u0119 naprasza\u0142o. Lecz on rzek\u0142 jedynie:<\/p>\n\n\n\n \u2013 Dzi\u0119kuj\u0119 ci za odpowied\u017a. Do widzenia! \u2013 Odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119, aby wyj\u015b\u0107. Po chwili jednak zawr\u00f3ci\u0142, uj\u0105\u0142 jej d\u0142o\u0144 i uca\u0142owa\u0142 j\u0105. Z zadowoleniem spojrza\u0142 na przechodz\u0105c\u0105 obok nich s\u0142u\u017c\u0105c\u0105. \u201eA niech sobie my\u015bl\u0105, \u017ce jest dla mnie wa\u017cna!\u201d<\/em> P\u00f3\u017aniej zerkn\u0105\u0142 jeszcze na moment w oczy swojej wybranki. \u2013 Do szybkiego zobaczenia!<\/p>\n\n\n\n Odszed\u0142, pozostawiwszy j\u0105 bez s\u0142owa. By\u0142a rozczarowana. \u201ePomyli\u0142am si\u0119. To jednak nie to\u2026 A my\u015bla\u0142am, \u017ce poprosi mnie o r\u0119k\u0119, \u017ce moje \u017cycie nagle si\u0119 odmieni. Ale \u017cycie to nie bajka.\u201d <\/em>Przypomnia\u0142a sobie o tym, \u017ce ju\u017c nied\u0142ugo stanie si\u0119 \u017con\u0105 starca, kt\u00f3ry obr\u00f3ci ca\u0142e jej \u017cycie w ruin\u0119. \u201eB\u0119d\u0119 \u017con\u0105, lecz nie b\u0119d\u0119 kocha\u0142a. B\u0119d\u0105 kochank\u0105, lecz nie ukochan\u0105.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n \u201eTak, twoja \u017cona b\u0119dzie kobiet\u0105 szcz\u0119\u015bliw\u0105.\u201d \u2013 ca\u0142y przepe\u0142niony by\u0142 jej s\u0142owami, kt\u00f3re kaza\u0142y mu wierzy\u0107 w to, \u017ce to mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107! Chcia\u0142 da\u0107 jej odrobin\u0119 wytchnienia od swojego towarzystwa. Postanowi\u0142 nie zawozi\u0107 jej tego dnia do domu, ale zjawi\u0107 si\u0119 dopiero jutro rano, tak jakby mia\u0142 o wiele wi\u0119cej do zrobienia ni\u017c jedynie przebywanie w jej towarzystwie. Jednak nie potrafi\u0142 pozby\u0107 si\u0119 ch\u0119ci zobaczenia jej, dlatego jeszcze tego samego dnia zajecha\u0142 do willi swoim kabrioletem, gdy mia\u0142a ju\u017c wychodzi\u0107 do domu.<\/p>\n\n\n\n Spotka\u0142 j\u0105 przy drzwiach. W\u0142a\u015bnie wychodzi\u0142a na schody.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Witaj Eleno! Przyjecha\u0142em po ciebie, aby zawie\u017a\u0107 ci\u0119 do\u2026 \u2013 przerwa\u0142, dostrzeg\u0142szy, \u017ce dziewczyna ociera \u0142zy. \u2013 Co si\u0119 sta\u0142o?<\/p>\n\n\n\n Przyjrza\u0142 si\u0119 z g\u00f3ry jej skulonej postaci, jakby pogr\u0105\u017conej w bezkresnym cierpieniu. By\u0142a taka drobna i krucha. Poczu\u0142, \u017ce chcia\u0142by ochroni\u0107 j\u0105 przed ca\u0142ym \u015bwiatem.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Powiedz, co si\u0119 sta\u0142o? \u2013 Po\u0142o\u017cy\u0142 r\u0119ce na jej ramionach. Ca\u0142a dr\u017ca\u0142a z emocji. \u2013 Powiedz mi, a ja ju\u017c wszystkim si\u0119 zajm\u0119.<\/p>\n\n\n\n To zabrzmia\u0142o jak obietnica, lecz ona nie \u015bmia\u0142a wyzna\u0107 mu powodu swojej rozpaczy. Dzi\u015b rano dowiedzia\u0142a si\u0119, \u017ce jeszcze tego wieczora zostanie jej przedstawiony przysz\u0142y m\u0105\u017c. Ba\u0142a si\u0119, umiera\u0142a ze strachu. Przez ca\u0142y dzie\u0144 dr\u0119czy\u0142y j\u0105 wyobra\u017cenia jej przysz\u0142ego \u017cycia u boku starca. Baron zapewne zechce j\u0105 wykorzysta\u0107. I to nie raz!<\/p>\n\n\n\n Hrabia by\u0142 dla niej taki dobry. Uj\u0105\u0142 j\u0105 pod rami\u0119 i powoli sprowadzi\u0142 po schodach. Nic nie widzia\u0142a na oczy, kt\u00f3re po brzegi wype\u0142nione mia\u0142a \u0142zami. Pom\u00f3g\u0142 jej wsi\u0105\u015b\u0107 do kabrioletu zaprz\u0119\u017conego w czarnego konia, a p\u00f3\u017aniej ruszy\u0142, nie zapytawszy ju\u017c wi\u0119cej o pow\u00f3d jej rozpaczy.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Pojad\u0119 d\u0142u\u017csz\u0105 drog\u0105, \u017ceby\u015b mog\u0142a troch\u0119 odetchn\u0105\u0107 \u2013 wyt\u0142umaczy\u0142 i skr\u0119ci\u0142 w inn\u0105 stron\u0119 ni\u017c zwykle. Nigdy tamt\u0119dy nie jecha\u0142a. To by\u0142a mi\u0142a odmiana, kt\u00f3ra zaowocowa\u0142a w niej minimaln\u0105 dawk\u0105 spokoju. Zdo\u0142a\u0142a si\u0119 uspokoi\u0107 na tyle, aby m\u00f3c przejrze\u0107 na oczy. On wci\u0105\u017c milcza\u0142, a ona nie chcia\u0142a m\u00f3wi\u0107. \u201eBo po co? I tak ju\u017c nic nie zmieni mojej przysz\u0142o\u015bci.\u201d <\/em>\u2013 rozpacza\u0142a w sercu.<\/p>\n\n\n\n Ul\u017cy\u0142o mu, gdy w ko\u0144cu przesta\u0142a p\u0142aka\u0107. W pewnej chwili nawet jemu samemu zachcia\u0142o si\u0119 uroni\u0107 kilka \u0142ez \u2013 tak by\u0142 przej\u0119ty jej stanem. Nie chcia\u0142 tak pr\u0119dko si\u0119 z ni\u0105 rozstawa\u0107, dlatego wybra\u0142 d\u0142u\u017csz\u0105 drog\u0119. Wsp\u00f3lnie sp\u0119dzony czas mia\u0142 sprawi\u0107, \u017ce zbli\u017c\u0105 si\u0119 do siebie jeszcze bardziej ni\u017c tam, w parku. Milczenie trwa\u0142o, lecz nie by\u0142o ono niezno\u015bne. Dostrzega\u0142 w nim nutk\u0119 subtelnej intymno\u015bci, kt\u00f3ra przynios\u0142a ulg\u0119 tak\u017ce i jemu. Z ka\u017cd\u0105 chwil\u0105 coraz bardziej zbli\u017cali si\u0119 do celu, i z ka\u017cdym momentem pragn\u0105\u0142 przed\u0142u\u017cy\u0107 t\u0119 blisko\u015b\u0107 mi\u0119dzy nimi. Lecz nie potrafi\u0142 zatrzyma\u0107 czasu. W chwili, gdy zajecha\u0142 na znajom\u0105 mu brukowan\u0105 drog\u0119, przechodz\u0105c\u0105 w poln\u0105 dro\u017cyn\u0119 wy\u015bcie\u0142an\u0105 b\u0142otem, poczu\u0142 ogromn\u0105 t\u0119sknot\u0119. Siedzia\u0142a tu\u017c obok niego jego droga Elena, a po jej policzkach zn\u00f3w sp\u0142ywa\u0142y \u0142zy.<\/p>\n\n\n\n Nie potrafi\u0142a d\u0142u\u017cej udawa\u0107, \u017ce wszystko jest w porz\u0105dku. Nie wyzna\u0142a Mileckiej, \u017ce widzi j\u0105 dzi\u015b po raz ostatni. Postanowi\u0142a tak\u017ce nie m\u00f3wi\u0107 tego Daleborowi, bo ten zapewne zechcia\u0142by jej pom\u00f3c. \u201eLecz tutaj ju\u017c nic nie pomo\u017ce. Jestem stracona na zawsze.\u201d<\/em> Gwa\u0142townie wstrz\u0105sn\u0105\u0142 ni\u0105 p\u0142acz. P\u00f3\u017aniej poczu\u0142a, \u017ce w obj\u0119cia bior\u0105 j\u0105 czyje\u015b ramiona. To Dalebor przytuli\u0142 j\u0105 do siebie i zacz\u0105\u0142 g\u0142adzi\u0107 po plecach pocieszaj\u0105co. Wtuli\u0142a si\u0119 w niego jak w ostatni\u0105 desk\u0119 ratunku. \u201eB\u0142agam zabierz mnie st\u0105d! Nie pozw\u00f3l mi wyj\u015b\u0107 za tego cz\u0142owieka! Dalebor, ratuj mnie!\u201d <\/em>\u2013 krzycza\u0142a w swoich my\u015blach, nieprzerwanie \u0142kaj\u0105c.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Eleno, powiedz mi to, wyznaj mi to, co ci\u0119 tak dr\u0119czy \u2013 zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 ku niej wsp\u00f3\u0142czuj\u0105cym tonem, pe\u0142nym silnych emocji, kt\u00f3re ledwie trzyma\u0142 na wodzy.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie b\u0119d\u0119 ju\u017c mog\u0142a opiekowa\u0107 si\u0119 pa\u0144sk\u0105 cioci\u0105. Prosz\u0119 znale\u017a\u0107 dla niej dobr\u0105 dam\u0119 do towarzystwa \u2013 odpowiedzia\u0142a i powoli si\u0119 od niego odsun\u0119\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Zrozumia\u0142, o czym m\u00f3wi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Czy jeszcze jutro zjawisz si\u0119?<\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie.<\/p>\n\n\n\n Otar\u0142a \u0142zy. Wiedzia\u0142a, \u017ce rozmawia z nim po raz ostatni. Spojrza\u0142a na niego b\u0142agalnie. \u201eRatuj mnie, Dalebor!\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Lecz on nie zrozumia\u0142 jej niemego krzyku. Pom\u00f3g\u0142 jej zsi\u0105\u015b\u0107, po czym przytuli\u0142 j\u0105 do siebie ponownie.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Czy to ju\u017c naprawd\u0119 koniec? \u2013 zapyta\u0142 cicho.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Dzi\u015b ostatecznie strac\u0119 moje \u017cycie \u2013 wyzna\u0142a w ko\u0144cu.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Pojed\u017a ze mn\u0105, ucieknijmy! \u2013 Przytuli\u0142 j\u0105 jeszcze mocniej. Nie chcia\u0142 wypuszcza\u0107 jej z r\u0105k. Zrozumia\u0142a to, lecz nie \u015bmia\u0142a go o to prosi\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie. \u2013 Odsun\u0119\u0142a si\u0119, z \u017calem rezygnuj\u0105c z ostatniej szansy jak\u0105 dawa\u0142 jej los. Ruszy\u0142a przed siebie. A on d\u0142ugo sta\u0142 i patrzy\u0142 za ni\u0105, a\u017c w ko\u0144cu znikn\u0119\u0142a mu z pola widzenia. \u201eTo ju\u017c dzi\u015b! Dzi\u015b mog\u0119 j\u0105 ostatecznie straci\u0107. Nie, to si\u0119 tak nie sko\u0144czy!\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n ZAM\u00d3W KSI\u0104\u017bK\u0118 DRUKOWAN\u0104<\/strong><\/a><\/p>\n\n\n\n Znajd\u017a inne cytaty z powie\u015bci na naszych mediach spo\u0142eczno\u015bciowych<\/strong><\/p>\n\n\n\n![\"Ewelina](\"https:\/\/ecl-pisarka.pl\/wp-content\/uploads\/2024\/03\/NBZ-750x500-frag.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/ecl-pisarka.pl\/wp-content\/uploads\/2024\/03\/cytat-do-fragmentu-NBZ-1024x577.jpg\")
\n\n\n\n