JAK PISZĘ?
Nie musisz pisać tak jak ja, zresztą dla Ciebie jako dla pisarza (nawet początkującego) nie jest wskazane, aby naśladować innego autora. Możesz jednak skorzystać z moich porad, aby wyciągnąć z nich coś dla siebie, aby łatwiej Ci się pisało. Proces twórczy czyli tworzenie fabuły w książce…
Tworzenie FABUŁY – jak robię to ja?
Wyobrażam sobie: miejsce, czas, układy społeczne, anomalie i odchylenia od normy, zasady obowiązujące w danym społeczeństwie.
1.Szukam kontrastów i utartych schematów, aby je złamać.
Wiele jest takich wątków, które już się pojawiły w historii pisarstwa, ale czasem warto do nich nawiązać, aby na ich podstawie stworzyć coś całkiem nowego.
2.Buduję postacie.
a)Imię zobowiązuje – warto poświęcić trochę więcej czasu na znalezienie odpowiedniego, pasującego do bohatera imienia i nazwiska. Zwłaszcza jeśli dane mają pasować do konkretnej epoki.
b)Bohater jako człowiek prawdziwy – każdy ma wady i zalety, czasem zachowuje się niewłaściwie, ale spójrzmy prawdzie w oczy: każdy stara się wypaść dobrze w oczach świata. Wada musi być wiarygodna, a za nią powinny iść czyny.
c)On i Ona – co ich łączy, co dzieli? Wiadomo, że przeciwieństwa się przyciągają, ale jeśli różnic jest zbyt wiele, wówczas bohaterowie nie będą mogli stworzyć wspólnego świata.
d)Antagonista czyli przeciwnik – który nie musi być osobą, ale także przeciwnością – np. „złe” urodzenie, szpetota fizyczna, lęk itd.
3.Problemy osobiste – przeszkody stojące na drodze do szczęścia, konflikt wewnętrzny, wady bohatera z którymi sobie nie radzi.
4.Notuję zarys akcji i wielokrotnie przebudowuję.
Podczas budowania akcji lubię wyobrażać sobie poszczególne sceny jako kadry z filmu, które chciałabym zobaczyć. Takie myślenie daje możliwość spojrzenia z różnych punktów widzenia – można wybrać bardziej atrakcyjne ujęcie sceny, porównując punkt widzenia od strony mężczyzny z punktem widzenia od strony kobiety.
5.Odwracam role, dodaję potrzebne postacie drugo- i trzecioplanowe jako dopełnienie – prawdziwy człowiek na co dzień spotyka się z innymi ludźmi – czy tego chce, czy nie. Niektórych wprost uwielbia, innych najchętniej by uniknął, np. chowając się za drzewo ;-P
6.Dodaję warstwę ideologiczną, która stanowi drugie dno akcji.
U mnie często jest poruszany temat Boga, przemiany wewnętrznej, itd. Fajnie jak książka nie jest tylko płytką wodą, ale pod falującą warstwą dialogów i opisów, posiada jeszcze swoje drugie dno, które wpływa na to, co dzieje się z bohaterami i ich życiem. Podobnie jest z wewnętrznymi konfliktami lub chorobami psychicznymi, które mają wpływ na zachowanie bohatera. Ponoć świat dzieli się na chorych psychicznie i tych, których jeszcze nie zdiagnozowano 😉
7.W trakcie pisania rodzą się wątki poboczne.
Czasem warto dopisać do jakiejś postaci drugo- lub trzecioplanowej ciekawą historię, która sprawi, że postać będzie bardziej realistyczna. Wątek poboczny wykrzystałam na przykład w powieści „Walerian i Róża”, dodając do fabuły wątek miłości brata Waleriana oraz siostry Róży. Dzięki temu powieść wydłużyła się i stała się bardziej zawiła, co moim zdaniem wyszło tej książce na dobre. A cała historia została wzbogacona o dwóch ciekawych bohaterów.
8.Po skończeniu odkładam książkę na jakiś czas, a później czytam od nowa, aby dopisać sceny, które pozwolą na lepsze scalenie układanki.
Dobra książka jest jak wino, które musi trochę poleżeć, zanim dojrzeje. To, co na początku wydaje się idealne, z czasem w trakcie pisania może odbiec od głównego wątku. Dzieje się tak dlatego, że pisanie wymaga czasu, zastanowienia. Nie sztuką jest szybkie napisanie czegoś, czego później nie będzie się dało czytać. Niech więc TWOJA książka się trochę wysezonuje 😉 Daj jej poleżeć i powróć do niej za kilka miesięcy, aby przeżyć ją na nowo i spojrzeń na nią oczyma czytelnika.
Potraktuj powieść jak obraz, od którego czasem trzeba odejść, aby świeżym okiem spojrzeć na to, co należy poprawić.
