Postać z książki jest taka jak Ty. Ma swoje myśli, zapatrywania, ma swoje określone zachowanie i wygląd. Imię, nazwisko, pochodzenie, środowisko, które ukształtowało głównego bohatera lub bohaterkę… Lecz zwróćmy także uwagę na cechy właściwe tylko tej jednej, jedynej postaci w książce.
- Podstawowe dane osobowe postaci w książce
- WYGLĄD głównego bohatera
- CHARAKTER postaci
- Cecha charakterystyczna tylko dla tej jednej osoby
1. Podstawowe dane osobowe postaci w książce
– Imię musi być adekwatne do postaci, która je nosi. Podobnie jak nazwisko, które ogółem określa również członków rodziny bohatera. Musi pasować do czasów i miejsca, w których żyje.
– Wiek. Określenie wieku pomaga nam stwierdzić, jaki jest poziom dojrzałości postaci (bądź w innym przypadku: jej opóźnienia w rozwoju). Ma to wpływ również na wygląd – może ma już siwe włosy lub pierwsze zmarszczki. Wygląd z kolei przekłada się na atrakcyjność.
– Pochodzenie – wieś, miasto, rodzina. Często postrzegamy kogoś tak, jak jego najbliższe otoczenie. Warto pokazać członków rodziny bohatera, aby pomóc czytającemu zrozumieć jego zachowanie.
2. WYGLĄD głównego bohatera
– „Jak cię widzą, tak cię piszą”- nabiera tutaj dwuznacznej formy. To jak opiszemy naszego bohatera w sensie fizycznym, będzie rzutowało na wszystkie fragmenty akcji, w której bohater będzie grał główną rolę. Zastanów się nad tym, czy chcesz podkreślić charakter postaci jakąś cechą fizyczną czy wręcz przeciwnie – stworzyć dookoła niej jedynie pozory: np. Obdartus z długimi, niechlujnymi włosami przyprószonymi siwizną, który ma anielskie serce i duszę młodzika.
– Ubranie– może być odzwierciedleniem statusu społecznego, majątkowego i kulturowego. Często również świadczy o płci bohatera.
Obrazek pochodzi z PIXABAY
3. CHARAKTER postaci
Bohater może być:
– dobry
– zły
– indywidualny – trochę dobrego, trochę złego.
Rzadko zdarza mi spotykać ludzi skrajnie dobrych lub skrajnie złych. Życie zmusza nas do myślenia w odcieniach szarości – każdy z nas ma wady i zalety, zdarza się mu postępować dobrze i źle. Aby postać nabrała realizmu, musi mieć ciemną i jasną stronę. W chwili gdy decydujemy się na skrajność, zaczynamy krążyć po granicy oddzielającej powieść od bajki. Nawet najlepsza osoba na świecie nosi w swej duszy rysę, a ta skrajnie zła – przejawia od czasu do czasu pozytywne uczucia czy zachowania.
– Temperament czyli usposobienie – flegmatyk, choleryk, introwertyk, ekstrawertyk… Zachowanie bohatera powinno być spójne z jego usposobieniem. Może on będzie spokojnym introwertykiem, a ona ekspresyjną ekstrawertyczką, która wyciągnie go z jego samotni i pokarze, że świat zewnętrzny jest równie piękny, jak ten wewnętrzny…
– Upodobania – smak, ulubiony zapach, ulubione miejsce, coś czego bohater nie lubi, nie znosi… Oczywiście wszystko zgodnie z charakterem i temperamentem. Np. Introwertyk lubiący spacery po lesie oraz spokojną muzykę łagodnie stymulującą jego wrażliwy system nerwowy.
– Poglądy – Może antagonista przejawia poglądy rasistowskie bądź seksistowskie? A główna bohaterka jest uduchowioną katoliczką? Poglądy mogą być związane z religią, polityką, indywidualnym postrzeganiem świata przez pryzmat własnych przekonań.
4. Cecha charakterystyczna tylko dla tej jednej osoby
I w końcu dochodzimy do detali, które mają być kropeczką nad „i” całego naszego bohatera. Co to może dokładnie być?
– ulubione powiedzenie
– pieprzyk nad okiem
– rytuał – np. mycie rąk po dokonaniu decyzji
– barwa głosu
– reakcja na sytuację – wybuch gniewu z powodu błahostki, która innym nie przeszkadza
– przedmiot, z którym bohater się nie rozstaje itd.
Nie zapominajmy, że nasz bohater ma prawo być zmęczony, marudzić przy jedzeniu, ma prawo do snu, powinien chodzić do pracy, mieć obowiązki lub być kompletnym nierobem… To tylko człowiek. No chyba, że trafi się jakiś książę z bajki, którego warto by trochę wyidealizować (a właściwie dlaczego nie?). Bez względu na wszystko, pamiętajmy o szczegółach, które odróżnią naszego bohatera od całej rzeszy innych książkowych postaci. Bądźmy oryginalni. 🙂
Zobacz także inne artykuły z cyklu NAUKA PISANIA
