Kochaj mnie mimo wszystko Eweliny C.Lisowskiej – romans współczesny
Premiera trzeciej części WIEK-NIEWAŻNY to 12 kwietnia 2023 roku. Od dawna zapowiadana kontynuacja historii miłosnej Kasi i Darka, tym razem stanie się tłem dla dwóch tajemnic. Poruszanym tematem pobocznym, który jednak będzie miał istotny wpływ na przebieg akcji, będzie ENDOMETRIOZA.
Kochaj mnie mimo wszystko
Diagnoza, którą postawią Kasi ginekolodzy, będzie przez długi czas niepewna. Kasia wciąż będzie łudziła się, że to nie ta straszna choroba. Dolegliwości dadzą się jej mocno we znaki. Ale kobieta podejmie próbę ukrycia przez ukochanym swojej choroby. Dlaczego? Z kolei Darek także będzie miał przed Kasią sporo do ukrycia. Wplątany w wstydliwą aferę z córką szefa, będzie miał twardy orzech do zgryzienia. Tajemnice tej pary wyjdą na jaw w najmniej oczekiwanych i odpowiednich momentach. Niektóre tajemnice rządzą się własnymi prawami. Tak będzie i tutaj…
Romans erotyczny
Kto czytał SZUKAJĄC SIEBIE oraz POWROTY, wie jak trudna była dla Kasi i Darka sprawa seksu. Tym razem nie będzie łatwiej. Z romansu platonicznego z części pierwszej, przechodzimy do intymnych zbliżeń, które prowadzą do finału. Jaki on będzie w tym przypadku? Na pewno niełatwy. Autorka opisując sceny seksu, nie nadwyręża jednak oczu wrażliwego czytelnika. Ten kto spodziewa się ostrych, erotycznych scen i wulgarnego języka, zawiedzie się. Erotyka w serii WIEK-NIEWAŻNY okraszona jest ładnym, zgrabnym językiem oraz sporą dawką emocji.
Co w ramach premiery KOCHAJ MNIE MIMO WSZYSTKO?
Premiera powieści to 12 kwietnia 2023. W ramach premiery, w dniach poprzedzających uruchomienie sprzedaży, pojawi się fragment powieści, nagranie głosowe tekstu czytane przez profesjonalnego lektora z TU MÓWI KSIĄŻKA, filmik oraz akcja „KUP TANIEJ KSIĄŻKĘ DRUKOWANĄ”. Pierwsza taka akcja w Wydawnictwie Romanse ma na zadaniu uruchomienie tańszej opcji sprzedażowej dla wiernych Czytelników i Czytelniczek. O wszystkich najważnieszych kwestiach będziemy informowac na naszym Facebooku.
CYTAT Z KSIĄŻKI
Siedziałam w parku, przyglądając się białemu karteluszkowi, na którym miałam wypisaną delotę pełną badań. W tym marker nowotworowy CA-125. Byłam wstrząśnięta diagnozą:
– To może być rak, dlatego musi pani zrobić jeszcze te badania – powiedziała miła pan doktor.
Przeszyła mnie fala paraliżującego lęku. Z torebki wyciągnęłam receptę i telefon komórkowy. Przez chwilę chciałam zadzwonić do Darka, ale później zrezygnowałam. „Nie, będę go martwić.” Sama byłam jeszcze w szoku. Wstałam, aby udać się do najbliższej apteki. Musiałam wykupić hormony, które miały pomóc mi w leczeniu endometriozy. Najpierw jednak musiałam zaczekać na badania… Zamknięta w gnającej na oślep analizie przyszłych zdarzeń i ich konsekwencji, usłyszałam w myślach echa słów ginekolożki:
– Jeśli to endometrioza, co wstępnie potwierdzi to badanie, musi pani wiedzieć, że może pani mieć problem z zajściem w ciążę. Jest już pani po trzydziestce, więc szanse na dziecko będą z czasem maleć. Proszę porozmawiać z partnerem o ewentualnej ciąży. To mogłoby na jakiś czas zmniejszyć dolegliwości bólowe i możliwe, że torbiele same by się wchłonęły. Jeśli terapia hormonalna nie przyniesie skutku, trzeba będzie wykonać zabieg usunięcia torbieli. Jeśli torbiel znacznie rozrośnie się, trzeba będzie także wyciąć zajętą część jajnika…
„To w każdym wypadku jest bardzo zła wiadomość. Boże, co ja mam teraz zrobić?”
Zawróciłam spod drzwi apteki i ruszyłam prosto do malutkiego kościoła, który stał o pięć minut drogi dalej. Po drodze mijałam matki z wózkami, dzieci wracające ze szkoły, pary zakochanych nastolatków, samotnych starców i wyobrażałam sobie tragedię, która mogła rozegrać się w moim życiu. A raczej rozerwać je na strzępy!
– Czasem usuwa się torbiele razem z jajnikami. Potrzebny jest dobry chirurg… – huczało mi w głowie od tych nawracających w myślach słów.
Nadmiar złych wiadomości przerósł moją małą głowę. Gdy tylko weszłam do przedsionka kaplicy i uklękłam na drewnianym podeście klęcznika, wybuchłam niekontrolowanym płaczem.
