Mój pierwszy w życiu wywiad.
Nigdy nie sądziłam, że ktokolwiek będzie chciał ze mną przeprowadzić wywiad. Jestem selfpublisherem, który zmaga się z przeciwnościami losu, stając do walki z najlepszymi wydawnictwami w Polsce i nie tylko. Ale żeby wywiad?!
Pani Magdalena Flis z CZYTELICZICZEINSPIRACJE
Poznałam Panią Magdalenę na jednej z Facebook-owych grup. Zgłosiła się do mnie w sprawie zrecenzowania moich romansów. Ja dosyć realistycznie podchodzę do opinii ludzkich, każdy ma bowiem swoje własne, subiektywne postrzeganie świata. A jednak recenzje Pani Magdaleny okazały się być nie tak złe, jak zakładam. Przeczytajcie tutaj
WIEK-NIEWAŻNY cz. 1. Szukając siebie
WSPÓLNY DEBIUT
Pani Magdalena zaskoczyła mnie pytaniem o możliwość przeprowadzenia wywiadu. Ustaliłyśmy, że będzie to 7 pytań. Dostałam listę i troszkę się przestraszyłam. Z reguły boję się mówić o sobie więcej, niżby wypadało – ze względu na to, że szanuję swoją prywatność. Mimo wszystko dałam radę! Nigdy nie napisałam o sobie tak otwarcie, jak podczas odpowiadania na pytania od Pani Magdaleny. To był jej pierwszy przeprowadzony wywiad i mój pierwszy, gdy udzielałam odpowiedzi. Czy był to debiut udany? Przeczytajcie tutaj… Macie jedyną szansę na to, aby poznać mnie z bardziej prozaicznej strony rzeczywistości.
CYTAT
Pozwolę sobie na zachętę przytoczyć fragment mojej wypowiedzi, która być może zachęci was do przeczytania całości.
„3.Pisarstwo to stan umysłu. Zgadza się Pani z tym stwierdzeniem? Dlaczego?
Gdy zadała mi Pani to pytanie, uświadomiłam sobie, że coś w tym jest. Ale wydaje mi się, że człowiek już się po prostu z tym rodzi. Można tego dowieść na moim przykładzie. Od dziecka snułam w swojej głowie różnego rodzaju opowiadania, czytałam romanse i inne książki. Owszem bardzo lubiłam czytać, ale mnie w tych wszystkich książkach zawsze coś przeszkadzało. A to akcja nie toczyła się tak, jakbym tego chciała, a to bohater był nie taki jak chciałam, to znów zakończenie było fatalne…! Dlatego sama zaczęłam tworzyć. A dziś… muszę się przyznać, że czasem nie mogę zasnąć, póki nie wymyślę kolejnej sceny książki lub sensownego zakończenia.”
