– Dlaczego nie jesteś teraz z nią? Przecież nikt i nic nie stoi wam już na przeszkodzie? – Z zapytaniem wlepiła w niego swoje spojrzenie. Zaczęła obserwować jego mimikę oraz gesty. „Muszę to zrozumieć, wyczytać to z jego zachowania, muszę poznać prawdę!”
Odwrócił się w jej stronę i odparł:
– Powód stoi przede mną. Jest to bardzo piękny i ważny dla mnie powód – komplementował ją bezwstydnie. – Wiem jak to brzmi, po tym co zobaczyłaś – Schował twarz w dłoniach. – Jestem beznadziejny, wiem. Ale kocham cię. Może ta miłość nie jest idealna, bo jestem jedynie ułomnym człowiekiem, ale to właśnie do ciebie czuję. – Czuł, że zaraz się rozpłacze, zupełnie jak dzieciak. Ukradkiem otarł kilka łez – udał, że coś wpadło mu do oka. Przed nim stała jedyna i najważniejsza kobieta jego życia, a on był pogrążony w rozpaczy. – Może kiedyś mi uwierzysz. Wiem, wszystko jest jeszcze takie świeże… dla mnie też. Nie myśl, że ja nie cierpię. Mnie to też boli. – Otwierał się przed nią tak, jak jeszcze nigdy przed nikim. Z Angeliką nigdy nie mógłby sobie pozwolić na taką szczerość.
