Myśl twórcza o tworzeniu światów w książce.
Ogarnianie każdego kolejnego świata w powieści wymaga wielopoziomowego myślenia. Jest wątek miłosny, jest on i ona, którzy żyją w jakimś świecie, który bez antagonisty oraz postaci drugoplanowych byłby niepełny i wręcz nierzeczywisty. Oczywiście, skupianie się na głównym wątku miłosnym jest przyjemną robotą, lecz bez innych postaci, które przecież mogą mieć wpływ na głównych bohaterów, powieść stałaby się podobna do popularnych modeli fabuł, które od zawsze królują w świecie romansu.
Popularny wątek
On przystojny i bogaty, ona piękna, słodka i biedna… i bum, miłość jak ze snu! A gdyby tak on nie był aż tak obrzydliwe bogaty, lecz średnio zamożny i raczej mało popularny w swojej pospolitej urodzie, a ona w swojej biedzie była wyczerpana chorobą?
No właśnie! Co może połączyć tych dwoje? Czyż nie małżeństwo z rozsądku? I do dzieła… A później dochodzi antagonista, na przykład przystojny i bardziej udany brat głównego bohatera, który chętnie zamieszałby między małżonkami. A po drodze można by poznać przecież kilku bohaterów trzeciego planu, na przykład: koleżankę, która pomaga dziewczynie, lub jej rodziców, którzy utrudniają jej życie, a może księdza, który swą mądrością służy pomocą głównemu bohaterowi.
Obrazek pochodzi z PIXABAY
Wielowymiarowość
Cały szkopuł w tym, aby budowany przez pisarza świat w książce, stał się wielowymiarowy i dzięki temu bardziej realistyczny. Nie trzeba robić długaśnych opisów wyglądu i charakteru postaci trzecioplanowej, wystarczy, aby naszkicować kilkoma zdaniami charakterystyczne jej cechy. Lub wręcz przeciwnie, z postaci trzeciego planu nagle wydobyć antagonistę, który skutecznie zamiesza w życiu głównych postaci.
Świat zainspirowany rzeczywistością
Wszystko zależy od koncepcji pisarza, który jako jedyny twórca zainspirowany przez rzeczywistość, może stworzyć coś całkiem innego niż można by się na pierwszy rzut oka spodziewać.
Zobacz także artykuły z cyklu BOHATEROWIE
